نتیجه فاجعهبار بتن ریختن در دهانه آتشفشان
در نگاه اول، ریختن مقادیر عظیمی از بتن روی یک آتشفشان فعال ممکن است راهکاری برای مهار گدازهها به نظر برسد. اما این کار بیشتر شبیه به قرار دادن یک درپوش روی زودپزی است که سوپاپ اطمینان ندارد.
به گزارش خبرآنلاین، آتشفشانها فقط حاوی ماگمای داغ نیستند. آنها مخازن عظیمی از گازهای تحت فشار (مثل دیاکسید کربن و بخار آب) هستند. اگر به فرض بتوانید دهانه آتشفشان را با بتن مسدود کنید، فشار این گازها در زیر درپوش بتنی به شکل تصاعدی بالا میرود. در نهایت، فشار به قدری زیاد میشود که یا درپوش بتنی به هوا پرتاب میشود و یا (در بدترین سناریو) کل بدنه کوه از هم میپاشد و یک انفجار جانبی (Lateral Blast) رخ میدهد که بسیار ویرانگرتر از جریان عادی گدازه است.
بر اساس گزارش «iflscience»، بتن گرچه ماده بسیار مقاومی است، اما در برابر دمای ۷۰۰ تا ۱۲۰۰ درجه سانتیگراد ماگما حرفی برای گفتن ندارد. ماگما میتواند بتن را ذوب کند یا با ایجاد شوک حرارتی باعث ترک خوردن سریع آن شود. بنابراین، سد بتنی شما احتمالاً زودتر از آنچه فکر کنید به بخشی از جریان مذاب تبدیل میشود.
در طول تاریخ، بشر تلاشهایی برای تغییر مسیر گدازهها انجام داده است.در سال ۱۹۷۳ در ایسلند، مردم با استفاده از ۳۰ کیلومتر لوله، آب دریا را روی گدازهها پاشیدند تا آنها را سرد و سفت کنند. این کار تا حدی موفق بود، اما آنها دهانه را نبستند، بلکه فقط مسیر جریان را منحرف کردند.
در سال ۱۹۹۲ در کوه اتنا (ایتالیا)، ارتش سعی کرد با ریختن بلوکهای عظیم بتنی، جریان گدازه را سد کند. بلوکها لغزیدند و ذوب شدند، اما در نهایت جریان کمی کند شد. با این حال، باز هم کسی جرأت نکرد دهانه اصلی را پلمب کند.
دانشمندان با اشاره به انفجار کوه سنت هلن در سال ۱۹۸۰ یادآوری میکنند که حتی وزن کلِ یک کوه سنگی هم نتوانست جلوی فشار گازهای زیرزمینی را بگیرد. ریختن بتن در برابر چنین قدرتی مثل استفاده از یک تکه چسبزخم برای مهار یک سد در حال شکستن است.
برخلاف تصور عمومی، آتشفشانها شبیه یک لوله تخلیه نیستند که بتوان با یک درپوش آنها را بست. آنها بخشی از یک سیستم پیچیده زیرزمینی هستند. اگر یک خروجی را ببندید، ماگما راه خود را از ضعیفترین نقطه پوسته زمین (که شاید زیر یک شهر نزدیک باشد) باز خواهد کرد.
۵۸۵۸
دیدگاهتان را بنویسید