خبرنگاری هر روز سختتر، مسئولین بیپاسختر و خبرنگارنماها محبوبتر
در روزهایی که مردم رسانههای آنورآبی را به رسانههای داخلی بیشتر ترجیح میدهند، بیپاسخی مسئولین به خبرنگاران داخلی (نه خبرنگارنماها) به این مسئله دامن زده و با توجه به عدم تغییر بسیاری مسئولین و و رسیدگی به بیعملکردی دستگاهها حتی در صورت اشتباهات و تخلفات و … و اطمینان در حفظ جایگاه، رغبتی به پاسخ به خبرنگاران رخت بربسته است.
خبرنگاری یکی از شغلهای سخت طبقه بندی شده و با توجه به اینکه مصاحبه یا ارتباط با مدیران و مسئولین به سختی یافتن سوزن در انبار کاه است و خبرنگار باید به سختترین شکل با مسئولین و دستگاهها ارتباط بگیرد.
این روزها خبرنگار با مشکلات عدیده زیادی روبروست و اگر مشکلات اقتصادی جامعه را که برای قشر خبرنگار با این درآمد بسیار کم بتوان نادیده گرفت و درآمد هر خبر کمتر از کرایه تاکسی و برقراری تماس، افزایش بیرویه تجهیزات مرتبط با خبرنگاری مثل دوربین عکاسی، تلفن همراه، لپ تاپ و … این مشکلات را دوچندان کرده، بیپاسخی مدیران و مسئولین و دستگاههای مختلف با خبرنگاران “واقعی” مشکل جدی است که قشر خبرنگار را با دردسر همراه کرده است.
نگارنده درخصوص برخی مسائل با چند دستگاه ارتباطی برای حل مشکل تماس گرفته و در شوکی عجیب از چند ماه تا حتی سال شاهد بیپاسخی و عدم تمایل به پاسخ یا حل مشکل مواجه بوده و حتی شکایت به مقام بالاتر یا انتشار خبر منفی هم تاثیری در بهبود این روند مشاهده نشده چون اساسا دیگر تغییر صندلیها نه بدلیل عملکرد یا اشتباهات بلکه با مسائل سیاسی است و لابی و این حرفا.
نام بسیاری دستگاهها و مدیران بیپاسخ محفوظ ولی این روزها شاهد هستیم، خبرنگارنماها و پروژهبگیرها با دریافت یک رقم چرب برای انتشار یک تبلیغ دروغ بین مدیران، مسئولین و دستگاهها محبوبتر از خبرنگاران واقعی هستند.
البته مسئول و دستگاه بداند خبرنگار یا رسانه بدنبال موشکافی بیعملکردی و مشکلات است، کلا قید آنها را میزنند تا مبادا حاشیهای برایشان رخ دهد هرچند همین حاشیه هم تاثیری در تغییر جایگاهشان ندارد.
در این میان مسئولین بالاتر در شبکه اجتماعی کاملا فیلتر شدن X (توییتر سابق) در حالی که بسیاری مردم قادر به دیدنش نیستند اقدام به خبر یک خطی میکنند که مشخص نیست هدف این توییت چه کسانی است.
افراط و تفریط مشکل دیگری است که رسانه و خبرنگار را با چالش مواجه کرده و صدور فلهای مجوز رسانه که البته چنین مشکل در حوزههای دیگر نیز به عیان مشخص است (صدور فلهای مجوز کافه و رستوران و داروخانه و …) جامعه خبری و حتی روابطعمومیها را سردرگم کرده است، بطوریکه اگر در یک شهر ۱۰۰ خبرنگار ثبت شده باشد، شاهد ثبت ۲۰۰ رسانه و شبه رسانه مجوزدار که مشخص نیست با چه متر و معیاری به آنها مجوز داده شده هستیم.
مثل همیشه سانسور سنگینترین ضربه را به عرصه خبری زده و این روند سبب شده که رسانههای آنورآبی میدان را در اختیار بگیرند و روز به روز از بازدید و اعتماد مردم به رسانههای داخلی بکاهد.
کلا خبرنگار اگر واقعا بخواهد به وظیفهاش رسیدگی کند کاری بس سختتر از سخت دارد و باید با سانسور و پیچوندن و جواب ندادن و خبرنگارنماها و کلی مانع مبارزه کند تا موفق شود.
دیدگاهتان را بنویسید